Specyfika  nauczania  dzieci z  wadą  słuchu i rola 
jaką w tym procesie odgrywa kształcenie matematyczne.

Dziecko z wadą słuchu to takie dziecko, u którego istnieje uszkodzenie słuchu utrudniające lub zupełnie uniemożliwiające odbieranie bodźców słuchowych. Wszelka praca pedagogiczna z takim dzieckiem opiera się głównie na wzroku
ale pomocniczo wykorzystywane są też istniejące resztki słuchu i dotyk. Konsekwencje wady słuchu, a więc braku lub ograniczenia dopływu bodźców dźwiękowych, w tym dźwięków mowy, są różnorodne i ujawniają się w całym procesie rozwojowym dziecka.

         Szczególną rolę w nauczaniu szkolnym dzieci z dysfunkcją słuchu odgrywa kształcenie matematyczne. Ukierunkowana obserwacja przedmiotów i zjawisk zachodzących w otaczającym świecie pozwala rozwijać spostrzegawczość 
i wyobraźnię dziecka. Ułatwia dostrzeganie związków i zależności zachodzących 
w najbliższym otoczeniu, czyniąc jego poznanie pełniejszym i bogatszym. Przyczynia się to do rozszerzenia zasobu pojęć znanych dziecku niesłyszącemu 
i ułatwia ich właściwe używanie. Odpowiednia organizacja pracy na lekcjach 
i zajęciach z matematyki, a szczególnie odpowiedni dobór dróg przekazu i środków dydaktycznych, umożliwia zdobywanie i przyswajanie nowej wiedzy na podstawie samodzielnych czynności ucznia i doświadczeń zgromadzonych w trakcie ich wykonywania. Poznawanie nowych pojęć i ich poprawne używanie na lekcjach lub zajęciach matematycznych rozszerza i wzbogaca słownik dziecka niesłyszącego 
a tym samym przyczynia się do realizacji jednego z naczelnych zadań rewalidacji dzieci z dysfunkcją słuchu – nauczania mowy.
           
Wychowanie dziecka z wadą słuchu musi mieć na celu nie tylko rozwój ogólnych sprawności  psychicznych i fizycznych, ale i niwelowanie skutków niepełnosprawności. Na rodzicach i opiekunach spoczywa odpowiedzialność 
nie tylko za zapewnienie takiemu dziecku odpowiednich warunków do życia 
i pełnego rozwoju, lecz także za stworzenie warunków i umożliwienie dziecku wszechstronnej, prowadzonej przy każdej okazji – rewalidacji.Jeżeli proces ten powiedzie się, dziecko będzie odpowiednio przygotowane do tego – trudnego przecież – okresu, jakim są lata szkolne.

  Dziecko niesłyszące  odznacza się wyostrzoną spostrzegawczością i dobrą pamięcią wzrokową, ale dysponuje ograniczonym zasobem pojęć. Jego myślenie ma charakter konkretno-obrazowy i niezbędne jest nauczenie go myślenia abstrakcyjnego. Jest to zadanie bardzo trudne i wymagające starannego doboru różnorodnych zabiegów dydaktycznych. Nauczanie matematyki stwarza wiele okazji, aby ten proces ułatwić i przyspieszyć. 
         Małe dziecko stosunkowo często znajduje się w sytuacjach dających okazję do porównywania przedmiotów pod względem ilościowym, np. dostaje cukierki i ma je równo podzielić między rodzeństwo lub pójść do sklepu i kupić 10 bułek. Opanowywaniu pojęć i umiejętności matematycznych sprzyja więc samo życie a nie tylko zorganizowany sposób oddziaływania dydaktycznego i wychowawczego. Jednak w przypadku dziecka z uszkodzonym słuchem, życie nie niesie ze sobą tylu doświadczeń. Małe dziecko niesłyszące, nawet jeżeli zostanie zabrane przez rodziców do sklepu, to nie usłyszy toczącej się rozmowy na temat ilości, ceny, ostatecznej kwoty do zapłacenia za wszystkie zakupione towary... Również rzadko takie dziecko samo dokonuje drobnych zakupów w pobliskim kiosku czy sklepie, 
a czynności te pozwoliłyby mu na wykonywanie manipulacji matematycznych typu: liczenie, płacenie, odbieranie reszty oraz na werbalizowanie tych działań. Tak więc, fakt wady słuchu ogranicza w znacznym stopniu zasób doświadczeń życiowych. Dziecko z tą dysfunkcją ma o wiele mniej okazji do przyswojenia sobie, a następnie do operowania liczbą i cyfrą. Poznanie określeń słownych dla danych zbiorów 
i działań na drodze słuchowej jest dla takiego dziecka niemożliwe lub w znacznym stopniu utrudnione. Brak świadomego kształcenia dziecka w tym zakresie, brak sytuacji wymagających liczenia, przeliczania, porównywania wielkości, manipulowania – ogranicza jego rozwój umysłowy i społeczny. Praca z dzieckiem dotkniętym dysfunkcją słuchu, musi opierać się na zastępowaniu zaburzonej drogi kontaktów społecznych innymi, dostępnymi zmysłami – głównie wzrokiem, wspomaganym resztkami słuchu. Dlatego też nauczyciele dzieci niesłyszących, posługują się przeróżnymi formami pracy na lekcjach, które umożliwiają uczniom pełne zrozumienie wprowadzanych pojęć. Są to różnego rodzaju ćwiczenia, które pozwalają uczniowi, w maksymalnie dostępny dla niego sposób, przebyć drogę od czynności konkretnych, poprzez wyobrażone do abstrakcyjnych.

Poznawanie nowych pojęć i ich poprawne używanie na lekcjach i zajęciach matematycznych rozszerza i wzbogaca słownik dziecka niesłyszącego. Poza tym, charakter przedmiotu pozwala na formułowanie precyzyjnej i treściowo bogatej wypowiedzi przy użyciu stosunkowo małej liczby słów. Dla dzieci z tą niepełnosprawnością ma to duże znaczenie, ponieważ umożliwia im to w pełni werbalne wyrażanie myśli, w łatwo dostępnej formie. Dodatkowo, stosowanie różnorodnych, właściwie dobranych metod łączących myślenie z poznaniem 
i działaniem, umożliwia dziecku z wadą słuchu opanowanie materiału przewidzianego w programie, pozwala mu uwierzyć we własne siły i jest bodźcem
do dalszej nauki. 

       
         
                                                                              Opracowała: mgr Jadwiga Południak